Την ημέρα που ο Γιώργος Παπανδρέου εμφανίστηκε από το Καστελλόριζο για να ανακοινώσει τη χρεοκοπία της Ελλάδας, η χώρα πάγωσε – αν και όχι όλη· πολλοί ήταν εκείνοι που δεν συνειδητοποιούσαν, δεν ήταν σε θέση να κατανοήσουν τι πραγματικά άκουγαν από το στόμα τού μόλις εκλεγμένου πρωθυπουργού και δη με τη διαβόητη ρήση «λεφτά υπάρχουνε».Κάποιοι όμως, λίγοι, δεν περίμεναν τον Παπανδρέου: ήξεραν καλά τι ερχόταν. Κι όχι απλώς προειδοποιούσαν, όχι μόνον φώναζαν, αλλά στην κυριολεξία έσκουζαν γι’ αυτό – και από πολύ νωρίς. Κι αυτοί οι «κάποιοι» άκουγαν στο όνομα Γιώργος Σουφλιάς: ο σαρακατσάνος πολιτικός που έφυγε προχθές από τη ζωή.Τουλάχιστον δύο χρόνια πριν από την καταστροφή, ο Σουφλιάς είχε διαρκείς επαναλαμβανόμενες και οξύτατες συγκρούσεις με τον σκληρό πυρήνα της κυβέρνησης Καραμανλή, ιδίως στις μυστικές, πολύ κλειστές συνεδριάσεις στην οδό Κυριακού, όπου δεν τους άφηνε σε χλωρό κλαρί για το δημοσιονομικό χάος στο οποίο είχε περιέλθει η χώρα και τις με μαθηματική ακρίβεια επερχόμενες συνέπειές του.Γιατί κακά τα ψέματα, ο Παπανδρέου, αναμφίβολα υπήρξε, και σε πλήθος πεδία, ένας τραγικός πρωθυπουργός για την Ελλάδα. Ομως η χρεοκοπία απαίτησε χρόνια δημοσιονομικής ασυδοσίας, αδιαφορίας, πραγματικής αφασίας. Οταν πια η καταστροφή βρισκόταν επί θύραις και, παράλληλα, ο Παπανδρέου φώναζε συνεχώς «εκλογές» και… «θα τα πούμε στις κάλτσες», ο Σουφλιάς ήταν ο εισηγητής και μοναδικός υπερασπιστής της πολιτικής που ουδόλως άρεσε στον τότε πρωθυπουργό: να αποδεχθεί την πρόκληση και να πάει σε εκλογές.Η αντίδραση που συνάντησε ήταν μαζική. Εν τέλει, έγινε κάποτε ξεκάθαρο ότι δεν επρόκειτο για υπονόμευση, μα για τη μοναδικ? Read More
