Η Δανία έχει, εδώ και λίγες ημέρες, νέα κυβέρνηση. Χρειάστηκε να περάσουν 69 ημέρες διαπραγματεύσεων από τις εκλογές – αλλά κανείς δεν έπαθε τίποτε από την «ακυβερνησία». Χρειάστηκε, επίσης, να βρεθεί κοινός τόπος ανάμεσα σε τέσσερα κόμματα – τρία της Κεντροαριστεράς κι ένα κεντρώο – για να σχηματιστεί μια κυβέρνηση συνεργασίας. Η οποία, επιπλέον, θα είναι κυβέρνηση μειοψηφίας. Θα στηρίζεται στην «ανοχή» δύο ακόμη αριστερών κομμάτων στη Βουλή.Με τα δικά μας μέτρα – της «Δανίας του Νότου» – αυτή η κυβέρνηση θα ήταν μια συμφορά εν αναμονή. Οι επτά πληγές του Φαραώ θα απειλούσαν την ακυβέρνητη χώρα. Αλλά εκεί στον Βορρά, κανείς δεν αντιμετωπίζει αυτό το εύθραυστο συμμαχικό σχήμα ως κάτι ασυνήθιστο, πολύ λιγότερο ως δράμα. Κι ας απέχει η Κοπεγχάγη από το μέτωπο του πολέμου της Ουκρανίας λιγότερο απ’ ό,τι η Αθήνα. Κι ας αντιμετωπίζει η χώρα μια υπαρξιακή απειλή – τη διεκδίκηση της ημιαυτόνομης Γροιλανδίας από την ισχυρότερη (συμμαχική μάλιστα) χώρα του κόσμου. Κι ας είναι η πολιτική ζωή αυτής της χώρας – όπως ξέρει όποιος έχει δει τη σειρά Borgen στην τηλεόραση – το ίδιο γεμάτη ίντριγκα, ανταγωνισμούς, σκάνδαλα και συνωμοσίες, όπως και η δική μας.Τι είναι αυτό που επιτρέπει στη Δανία να αντέχει αυτό που για εμάς θα ήταν αδιανόητο; Η πολιτική της κουλτούρα – λέει ο δημιουργός της διάσημης σειράς στη «Monde». Μια κουλτούρα που είναι, όπως λέει, απαλλαγμένη από την «τυραννία του νικητή». Οι εκλογές δεν είναι «πάρ’ τα όλα», ο νικητής δεν βγαίνει παντοδύναμος, δεν του ανήκει – έστω για τέσσερα χρόνια μόνο – το κράτος, ούτε υποδουλώνεται στη βούλησή του η Βουλή. Ακόμη και οι μικρότερες κοινοβουλευτικές μειοψηφίες έχουν λόγο. Και οι μεγ? Read More
